Lanak

Bazen behin Peio izeneko mutil bat, asto bat zuena. Gau batean bere aitak astoa saltzeko esan zion Peiori, eta dirua falta baitzitzaien. Hurrengo egunean, goizean, Peio ohetik altxatu eta astoa hartzera joan zen negarrez. Herrira joan zen, eta hor ikusi zuen azoka bat eta sartu egin zen. Galdetu zuen ia zer egiten zieten animaliei, eta jaunak erantzun zuin, animaliak hil ondoren larrua kentzen zietela gero arropa egiteko. Peio hortik korrika joan zen. Bost minutu geroxeago, enkante batera ailegatu zen, galdetu zuen zenbat emango zioten astoaren truke, eta jendea barreka hasi zen. Peiok ospa egin zuen eta pentsatzen hasi zenean astoa ezin zuela saldu, gizon bat bere atzetik agertu zen eta galdetu egin zion zenbat balio zuen bere astoak. Hurrengo egunean Peiok ikusi zuen astoaren gainean eta pozik jarri zen.

Gabon egunean, etxe guztiak zuri-zuri zeuden, kale guztiak hutsik zeuden eta elurretan zegoen. Familia bat, beren etxean zeuden festa ospatzen, baina, familiako gizona, Aita, lanik gabe geratu egin zen egun batzuk aurrerago. Oso diru gutxi zeukaten eta ezingo zuten erori beren alabak eskatu egin zuen panpina oheratzeko orduan, aitak etxeko atea iztera zihoanean, jai-berri baten negarra entzun egin zuen kanpoaldean, atea ireki egin zuen eta jaio-berria eskuetan hastuta, ohial batzuekin babestu egin zuen. Hurrengo egunean, jaio-berria utzi egin zuen lekura joan zen, baina, honen ordez, bere alabak nahi zuen panpina zegoen

Saioak, azxterketan amaitu egin zituen eta uda osoa zeukan libre nahi zuenerako. Oso neska langilea zen eta orduan, kanpin batean la egitea erabaki zuen. Lanerako entrebista bat egin behar zuten; honetan, denetariko galderak egin zizkioten. Posturako, 25 pertzona gehiago zeuden, baina, azkenean, bakarrik Saioa eta beste bat geratu egin zire. Biak oso kandidatu onak ziren lanposturako eta orduan, kanpinerako langileek plan bat pentsatu zuten; Loteria bilete bat utzi zuten kandidatu bakoitza aurkitzeko eta, lehenengoa bueltatzen zuenak lanpostua irabazi egingo zuen.

Lagun talde bat, eskolan zeuden eta orduan, entzun egin zuten iraksle bat berandu helduko egingo zela. Bururatu egin zitzaien eskola ondoko harresi batetik salto egitea. Berandu ailegatuko zen eskolara eta irakaslearen ordua ailegatzean, lagun taldea izkutuan atera egin ziren eskolatik. Minutu batzuk aurrera, lagun taldea hassresiaren alboan zeuden. Oso harresi zaharra zen eta zulo batzuk zeuzkan, honen ondorioz, oso erraza zen honetatik igotzea. Harresiaren beste aldean, leku oso polit bat zegoen ibai batekin. Ibaiaren alboan, erbikume bat zegoen ura edaten, lagun taldea, korrika joan zen harrapatzen saiatzera, baina, erbikumea oso azkarra zen eta zuhaitz batean zegoen zulo batean sartu zen. Lagun taldeko partaideak, makil batzuk hartu egin zituzten eta erbikumea ikutzen hasi ziren, honako batean, begian sartu egin zioten makila erbikumeari eta hau, itsu geratu zen. Lagun taldeak, hanketatik hartu egin zuten erbikumea eta arratsaldean etxera ailegatzean, sukaldean sartu eta hemen, hil eta jan egin zuten.

Bazen behin erraldoi bat, lorategi polit-polit bat zeukana. Umeak bere lorategira jolastera joaten ziren eta erraldoia kanpora botatzen zituen; orduan, kartel bat ipintzea erabaki zuen. Ume guztiak lorategian sartzean zigor bat eukiko zuten, hortik aurrera dena lasaitu zen. Egunak pasa ondoren lorategia itxura txarrarekin hasi zen, erraldoiak ez zuen ulertzen eta tristea jarri zen. Bat-batean ohe gainean zegoenean txoriak entzuten hasi zen, hor zegoen umeak bere lorategian, horrela ikasi zien lorategi bat umerik gabe ez zela lorategi ederra eta erraldoia umeak maitatzen hasi zen.

Arratsaldero, ikastetxetik ateratzean, lagun talde bat lorategi oso polit batera joaten ziren jolastera; lorategia, lorez beterik zegoen eta oso haundia zen, baina, egun batean, gizon bat etorri zitzaien bertatik botatzeko. Denak triste beren etxeetara bueltatu egin ziren. Hurrengo egunean, berriro bueltatu egin ziren lorategira, baina, gizonak berriro bota egin zituen. Hurrengo egunetan berriro joan ziren, baina gizonak harrizko harresi bat altxatu egin zuen lorategia inguratzen; egun honetatik aurrera, lagun taldeak errepidean jolasten ziren, baina, hau ez zen hain erosoa eta batzuetan kotxeak pasatzen ziren. Hilabete batzuk pasa ziren eta lagun taldeak lorategiko harresian zulo bat egiten dute, baina, lorategira sartzean, dena zegoen triste, lore bat ere ez, belar txarrak hasi egin ziren eta txori bat ere ez. Gizonaren berekotasunarengatik umeak bota egin zituen eta lorategiko ia gauza guztiak hil egin ziren.

Iraganean, espaziontzi bat planeta arraron batera ailegatu ziren, hemen esperimentu zientifiko batzuk egin zituzten, baina ere aurkitu egin zutean pizti arraro bat, hau, kaiolatu egin zuten eta espaziontzian sartu zuten Planeta horretan egin beharreko lana bukatu egin zuten eta berriro espaziorantz abiatu egin ziren. Tripulazioaren artean androide bat zegoen, bera, piztia oso arriskutsua zela zekien bakarra zen. Gobernuak, androidea programatu egin zuen piztia bizirik lurrera eramateko, baina, honen erruz, ezpaziontziko tripulazioa arrisku larrian zegoen. Gaua ailegatu egin zen, denak lo zeuden eta goizerarte dena lasai-lasai zegoen, altxatzean, piztia ez zegoen bere kaiolan, andoidea zen giltzak zeuzkan bakarra eta orduan, tripulazioa berak askatu egin zuela susmatu egin zuten eta ke eman zioten andoideari. Orain, pizti arriskutsu bat zegoen espaziontzian eta arriskuan zeuden.

Bazen behin erbi bat oso azkar zena, ura nahi zuenean laku batera joaten zen ura edatera, bera eta animali guztiak. Egun batean, gizonek zhuaitz lodi eta garai bat moztu egin zuten. Erbia ikustera joan zen, eta zhuaitz gainean ezeri zen; hortik ezin zuen mugitu, erretxinetan erantsita geratu zen. Erbia hor zegoen itzaroten eta bat-batean elefante bat atera zen basotik ura edateko. Erbia ikusi eta oihuka hasi zen esaten ezin zuela ura edan, bera lakuko begiratea zela... Azkenean hitzegin eta hitzegin eta elefantea haserre eta erbiak tromparekin hartu zuen eta erbiak esan zion; “hil baldin banauzu sasi, sastraka eta kainaberaz estalitako toki bat bila ezazu, utz nazazu han eta orduan bai hilko naiz”. Elefanteak kasu egin zion eta askatu bezain laster, korrika hasi zen eta ihes egin zuen. Elefantea konturatu gabe lagundu egin zion erbiari.

Burdin meatzeko empresa batentzat geologia ikerketa egiten ari den talde bateko lau pertzona ohianean barrena daude auto batekin. Bat-batean euria egiten hasi da eta oihaneko lur guztia lokatzen bihurtuz. Kampamendutik kilometro askotara daude eta iluntzear dago. Autoarekin motelago joan egin behar dira ala lokatzean geratuko dira trabaturik. Ia ordu bat pasatu da euria hasi denetik eta dena ilun dago, orain kampamendutik oso urbil daude baina artean, ibai bat dago. Ibaiak, sasoi batean zubi bat zeukan, baina orain, apurtuta dago uraren erruagatik. Txalupa batekin pasatza erabaki dute, baina, uraren korronteak txalupa ur jausi batera bideratu du. Harresi batera lotzea lortu dute eta ordu batzuk pasatuta, beren geologia taldeko taldekide batzuk erreskatatzen dituzte denak.

Bounty izeneko itsasontzi batean, marineal goiz altxatu egin ziren eta kapitainaren gelara abiatu ziren su armekin. Gelara sartzeak, kapitaina altxatu egin zuten eta armekin baliatuz amotinatu egin zuten. Txalupa txiki batean igo egin zuten bere ofizial batzuekin eta itsas barrenean feratu egin ziren oso probizio gutxiekin. Egun batzuk pasatu egin ziren eta irla txiki batera ailegatu egin ziren, hemen, indigena batzuk hurbildu egin zitzaizkien janaria ezkainiz, baina ez zeukaten ezer trukean emateko. Uharte horretan geratzea erabaki zuten, elikagai batzuk aurkitu egin zituzten, baina, ere bai aurkitu egin zuten sustrai batzuk, hauetatik, alkola atera egin zuten eta honen erruz, batek labar batetik bota egin zuen bere burua eta beste batzuk haien artean borrokatzen hasi ziren. Azkenean bakarrik kapitan amotinatua geratu zen bizirik.